Opdracht volbracht !!

vrijdag 18 februari 2010
Whitehorse 8.19 pm

Opdracht volbracht! Vandaag na de 2de snelste tijd over de laatste run te hebben gehaald is Bart over de meet gekomen met nog 9 honden. 100 mijl (160 km) in een keer ! De honden zagen er goed uit, nog steed goesting om verder te gaan maar toch ook blij om terug de hondentrailer in te gaan. We waren opgewonden, ontroerd en trots om het eerste Saskatchwan team ooit over de finish te zien komen.

De 2 leidhonden van deze laatste tocht waren Scoobie en Achilles. Maar elke hond in het team is echter zo speciaal dat ik ze allemaal persoonlijk wil bedanken.
Scoobie: Wat kan ik zeggen, hij verraste ons met zijn 'leaddog' capaciteiten. We wisten dat hij het in zich had, maar het is pas tijdens deze race dat hij het bewees.
Alamo: Onze eerste eigen gekweekte pronkstuk. Deze 4 jaar oude reu heeft laten zien uit welk hout een goede leidhond gesneden is! Bijna had Bart hem moeten achterlaten maar uiteindelijk verdiende hij het om te finishen na meer dan de helft van de race op kop gelopen te hebben. Hij was degene die het team uit een checkpoint kon krijgen.
Achilles: junior in het team naast Alamo heeft laten zien dat hij nog veel potentieel in zich heeft. We kijken uit om hem nog meer te zien groeien.
Popeye: Ons klein energie konijn ! Heeft het meest van de race in swing gelopen en was altijd klaar om te gaan !
Oslo: Eentje waarvan we niet gedacht hadden dat hij zou finishen, hij deed meer dan we konden vragen !
Juneau: Juneau kwam uit BC met een schouderblesure en was ons het ? voor de 14de plaats , maar Bart was blij hem in zijn team te hebben. Een speciale hond die wel zijn broer en partner (Joker) naast hem miste.
Nelson: Een rots in de branding ! Hij had het moeilijk toen hij wat ziek was in Dawson, maar door de goede zorgen kwam hij er uiteindelijk door en maakte zijn werk (hard trekken) af!
Alvin: Onze enige veteraan in het team, deed zijn job ronduit uitstekend zonder enige problemen.
Baltic: Nog eentje van eigen kweek waar we mee kunnen pronken ! Omdat hij een kieskeurige eter was waren we niet zeker van hem. Maar zijn eetlust en prestatie zijn zaken om niet te vergeten !
De honden die uiteindelijk net niet de finish gehaald hebben kunnen we echter niet vergeten, Avalanche, Quincy, Odi en Ernie, bedankt jongens !

Het team zou het echter niet gehaald hebben zonder een goede verzorger. Bart deed al het mogelijke om zoveel honden als mogelijk in het team te houden. Hij heeft met veel liefde gemasseerd, gevoerd, verzorgd en gezord voor het hele team! Voor de aanvang van deze wedstrijd had Bart niet zo heel veel ervaring maar hij is gegroeid in en tijdens de wedstrijd. Heeft veel geleerd gedurende de lange uren op de trail, op de slee, en tijdens het verzorgen bij het rusten. Hij heeft zijn job prima gedaan, terwijl vele toch wat vraagtekens hadden of hij het zou kunnen. Hij mag dus zeer trots zijn dit avontuur tot een schitterend einde volbracht te hebben !
Verder wil ik iedereen van harte bedanken voor de steun, fans en sponsors om dit alles mogelijk te maken. Hopelijk kunnen we ook in de toekomst op jullie rekenen want wij zijn opnieuw bezig met een nieuwe generatie Quest honden!

Wat staat er de volgende dagen nog op het programma. Jullie denken vast dat we kunnen relaxen nu het erop zit?? Nee hoor, we gaan de honden de benen nog wat laten strekken tijdens wat korte runs om de gevoelige gewrichten, spieren wat los te maken. Bart heeft nog wat media dingen te doen en zaterdag is de prijsuitreiking. Hopelijk kunnnen we zondag namiddag terug huiswaarts keren...
Ik zal zien om nog wat foto's van de finish te sturen.

bedankt!
Stefaan.


donderdag 18 februari
Op weg naar Whitehorse !

Braeburn 2.15 am.
Bart is net vertrokken voor de laatste run richting de finish in Whitehorse.
Hij vertrok met nog 9 honden. Hij liet Ernie achter deze keer. He zag er een beetje te moe uit en werkte niet zo goed meer.
Bart kwam aan in Braeburn met Alamo in de sleezak, hij had last van zijn schouder. Na wat rust en voldoede massage kon hij weer mee. Bart wou Alamo niet graag opgeven want deze geweldige hond heeft meer dan de helft van de race op kop gelopen.

Het leek eindeloos te duren eer Bart aan het laatste checkpunt kwam. Hij heeft op ongeveer 3uur hiervandaan nog lang gerust vanwege het warme weer. Alles is nu aan het dooien. Zelfs 's nu het nacht is vriest het nauwelijks.

Jammer genoeg zagen we nog een 2de musher opgeven, hopelijk haalt de rest het !

Nu is het wachten geblazen tot Bart over de finish komt in ongeveer iets meer dan 12h, afhankelijk van het weer. Volg Bart's laatste run via de tracker, het is verslavend en wij worden er zot van !!

Stefaan


woensdag 17 februari
Op weg naar Braeburn
Bart heeft ons verrast door de trip naar Carmacks in één keer te doen. Hij heeft dan 8 uur gerust en is nu op weg naar het laatste checkpunt Braeburn.
Bart was zo vriendelijk om in Pelly opnieuw Peter Fleck onder zijn vleugels te nemen en hielp ook de Zwitser Heritier opnieuw om te vertrekken. Heritier's leaddogs wilden echter niet meer verder.
Mensen die zich afvragen wat wij 'handlers' ondertussen doen heel de tijd. Wel niet zo veel meer. Onze taak in Dawson is volbracht en nu is het aan Bart. Voor de rest hangen we wat rond met andere handlers en mushers, kijken we veel op het internet en lezen af en toe een boek. We bekommeren ons ook over de achtergelaten honden. Nu hebben we even tijd om wat te slapen voor we vertrekken naar het volgende checkpunt (Braeburn). Vandaar uit is het dan na 8uur verplichte rust nog een laatste sprint van 100 mijl naar de finish.

tot in Braeburn,
Stefaan.


dinsdag 16 februari
Bart in Pelly Crossing
Bart is aangekomen in het Pelly Crossing checkpoint (1191km) met kort na hem de Brit Peter Fleck. Ook Jen is aangekomen en Katie is alweer uit Pelly Crossing. Dit Stuk tussen Dawson en Pelly Crossing is het langste stuk zonder tussenstop. 200 mijl lang met de Black Hills, King Solomon's Dome en nog wat gletsjers. Zodus Bart had zijn avontuur ! Jammergenoeg heeft hij veel overdag moeten lopen en was het behoorlijk warm, zelfs boven het vriespunt. Bijna t-shirt weer !
Ik ben net even naar de honden gaan kijken en ze zagen er wat moe uit, wat last van de warmte ook denk ik. Voor de rest wel kwispellende staarten ! De honden eten ook weer goed en ook Nelson die bij het binnenkomen in Dawson nog in de slee zat is weer terug helemaal normaal en werkt hard. Gedurende dit alles heeft Bart ook ontdekt over 2 magische leaddogs te beschikken, Scoobie and Alamo lijken een onwaarschijnlijk goed duo te zijn zo lijkt het.
De afgelopen 48uur heeft Bart weinig geslagen en is hij dringend aan wat slaap toe.

Verder bleek dat Bart onderweg ook nog de goede Samaritaan was, want hij heeft de zwitser Pier-Antoine nog gehopen om uit Eagle te geraken omdat zijn lijdhond niet meer verder wilde. Verder heeft hij zich ook nog bekommerd over de 19 jarige Peter Fleck. Peter is aan zijn eerste grote race bezig (met uitzondering van de qualifiers ) en dacht vaak aan opgeven maar Bart lijkt hem een beetje op sleeptouw te hebben genomen met nog 250 mijl voor de boeg.
Vanaf nu is het redelijk vlak. Zijn volgende run is er eentje van 75 mijl tot Carmacks.
Afhankelijk van het weer zal hij mogelijk onderweg nog stoppen als het wat 'te warm' wordt.
Tot later...

Stefaan


maandag 15 februari
Bart is weer vertrokken...
Na 36 uur verplichte rust in het Dawson checkpoint is Bart opnieuw vertrokken en op weg naar Pelly Crossing. De Honden hebben goed kunnen rusten, hebben goed gegeten en zagen er fit uit! Gedurende deze 36h waren we (Marc en ik) op volle toeren. Zonder enige slaap zijn we continu met de honden bezig geweest. Het begon met de honden onder te brengen in een tent.

Vanaf dan bestond onze taak uit honden eten geven, honden uit laten, honden masseren... en iedere 6h begon dit opnieuw gedurende 36h. Ondertussen zit onze taak erop. Ik heb Marc naar het huis gebracht want hij was dringend aan slaap toe !
Ikzelf ben nog even bezig om dit bericht de deur uit te krijgen...
Later zullen we het kamp hier opbreken en rijden we naar het voldende punt.
Toen ik Bart's slee ging klaar zetten kreeg ik ze moeilijk van plaats, hij moet veel voer meenemen voor deze 200 mijl run. Hij zal deze proberen doen in 4 runs van 50 mijl. Na 100 mijl is er een eerste punt waar we elkaar terug zien. Om daar te geraken moet hij echter eerst nog de laatse en hoogste berg over, King Solomon's dome. Eens over de top liggen de Black hills voor hem. Daarna is het langzaam bergaf naar lager gelegen gebied.

Zijn gps is ondertussen reset en hij is dus weer live te volgen.

Stefaan.


dinsdag 9 februari
Bart is aangekomen in Circle City Checkpoint
bericht van Stefaan

Iets na 7uur gisterenavond kwam Bart aan in Circle, (368 km) als 21ste. De honden zagen er goed uit, enkele hadden wel wat last aan de schouders door de slechte trails.


Achteraan in het peloton is altijd wat moeilijker, de trail wordt er niet beter op wanneer al de voorgaande teams hierop passeren. Ik weet niet juist hoe hij om zal gaan met deze lichte kwetsures. Mogelijk iets langer rusten hier en afwachten. Het is frustrerend voor mij dat ik niets kan en mag doen. Mag de honden niet aanraken, mogen zelfs niets tegen mekaar zeggen. Het is moeilijk om als musher aan de andere kant te staan en dus probeer ik afstand te nemen.

Bart heeft momenteel 1 hond (Avalanche ) achtergelaten in het 'Mile 101' checkpoint.
Hij had iets te veel last van zijn schouders.

Ik probeer hier ondertussen de tijd wat te doden door wat te praten met andere handlers en mensen hier aan de checkpoints. Af en toe proberen we ook wat te slapen tijdens het laaaaange wachten.....! Het deelnemersveld begint stillaan uit te spreiden. De voorste teams gaan zeer snel en dat zorgt voor een groot gat in het midden van het deelnemersveld. Het wordt spannend vooraan!
Marc en ik zullen hier een tijdje wachten voor we terug op weg gaan naar Fairbanks en de hondentrailer terug gaan ophalen.


foto , bart is honden aan het voeren aan het checkpoint in Carl Cochrane's cabin

Ondertussen is het hier 4uur 's morgens en Bart heeft dit checkpoint alweer verlaten en is op weg naar Slavens Cabin. Ik voel me net een journalist om iedereen up to date te houden. Bart is een uurtje geleden vertrokken (3.05), heb hem zelf niet zien vertrekken want ik lag even te slapen vooralleer we straks terug vertrekken.
Marc wist te vertellen dat de honden er goed gezond en fit uitzagen. Het volgende stuk zal lang en zwaar worden. Bart zal proberen om de run naar Slavins Cabin proberen in een keer te doen (86mil). De top teams deden het al in een nieuw record tempo. Bart's team zou er nu ongeveer 8u over doen om er te geraken. Volgens Bart's race plan ligt hij nog 4uur voor op zijn schema. Misshien heb je het al gezien op de Quest site dat hij is vertrokken met 12 honden. Odi had wat last aan de schouder en om geen risico's te nemen heeft Bart hem achtergelaten. Bart had hem bij aankomst in Circle al in de sleezak zitten om hem te sparen voor de lange tocht naar Dawson. Dierenartsen hebben hem gecontroleerd en danzij wat TLC van Bart leek hij ok.
Bart vertrok dan met Quincy en Achilles in lead.
Het zal pas in Dawson zijn dat we Bart terug zien want we kunnen met de truck niet naar Eagle in de winter. De 300 volgende mijl moet hij dus alleen redden.
Voor ons is het nu een 1000mijl lange trip naar Whitehorse.
Tot later , als ik tijd en meer nieuws heb... dat was alles voor nu !
Stefaan.

zaterdag 6 februari
Bart is vertrokken !



vrijdag 5 februari
Bart start morgen in 14de positie (bib#14) !
bericht van Stefaan

Morgen is het zover ! Start van de 2010 Yukon Quest international sled dog race.
Gisteren moesten we naar Fairbanks voor de trekking van de startnummers. Het was tof om al die bekende mushers eens in levende lijven te ontmoeten. Het banquet was ok, goed eten maar verder ook niets speciaals. We waren blij dat we op tijd terug in onze cabin waren en wat konden relaxen.


foto Bart De Marie en Aliy Zircle

Bart trok nr 14 en start zo mooi in het midden van het deelnemersveld. Vandaag hadden we een 'handlers meeting' en Bart moet vertrekken voor een ganse dag vol meetings. "Liever hij dan ik" !
Morgen hebben we vrij, het is te zeggen vrij om alles in te pakken en proberen om nog een laatste goede nachtrust te hebben voor de start morgen. We lopen allemaal op de tippen van onze tenen, we willen de trail op !!
Foto's zullen nog volgen.

Ps. Tanja laat nog weten dat we Marc's verjaardag niet mogen vergeten want die is vandaag jarig! zodus Happy Birthday Marc !!
Groetjes uit Alaska,

Stefaan.

zondag 31 januari
Aangekomen in Whitehorse !
bericht van Stefaan

Ik ben eindelijk aangekomen in whitehorse, het was een verbazingwekkende vlucht over de bergen en over de yukon rivier. Jammer dat ik geen camera bij had want het uitzicht was spectaculair ! Bart kwam me halen en we maakten nog vlug een pit stop bij de locale kruidenier en Optimum Pet products, de zaak die ons Supreme hondenvoer verdeelt in de Yukon. Dave Mockford de eigenaar , Bart en ik hadden nog een kort gesprekje en daarna vertrokken we richting de Mac Dougall residentie.
Brian is een oud winnaar van de Challenge en na een telefoontje waren ze zo vriendelijk om ons hier tijdelijk onderdak te geven in Whitehorse. Daarna ben ik naar de honden gaan kijken want Bart was net terug van een 4-daagse training op een verlaten weg buiten 't dorp. De honden leken in prima conditie !
Gisteren hebben Bart en Marc nog wat problemen gehad met de hondentrailer. Een van de honden had uit verveling de bedrading doorgebeten. Ze zijn dan Whitehorse binnengereden om het te laten maken. Ondertussen zijn ze dan maar al eens naar de finish gaan kijken.
Vandaag zijn ook alle honden gecontrolleerd door de bevoege dierenartsen
(vet-check) en morgen vertrekken we richting Fairbanks. Alle honden werden goedgekeurd ! De dierenartsen stonden versteld hoe goed hun gewicht en conditie was. Dus allemaal klaar voor de start !
Hier nog enkele foto's van Bart en Marc:

groetjes

Stefaan.




zaterdag 23 januari
We zijn vertrokken !
bericht van Marc en Bart

Dinsag ochtend rond 7 uur Saskatchewan tijd, volgestouwd met 60 drop bags, 16 Alaskan Huskies, eten voor een heel leger, een volledig arsenaal aan uitrusting, zijn we vertrokken naar Whitehorse. Iets meer dan 2600 Km. De eerste dag konden we 1300Km afleggen en kwamen we aan in Fort St John, British Columbia. Daarna kwam het betere klimwerk aan te pas om via Fort Nelson naar Watson Lake te trekken. De laatste dag (halve dag eigenlijk), kwamen we aan bij onze verblijfplaats in Whitehorse. Voor ons een heel bekende musher, Brian MacDougall, heeft ons onderdak aangeboden om hier 2 weken te verblijven in voorbereiding voor de Yukon Quest 2010. Morgen gaan we onze 60 drop bags, dat zijn zakken waar ik al het nodige materiaal in steek zoals honden eten, eigen eten, booties, masage olie etc, afzetten in Whitehorse.

De Yukon Quest organisatie zal die dan verzenden naar alle checkpunten zodoende ik mij kan herbevoorraden tijdens de race.
Voor  volgend weekend staat de verplichte vet check gepland en dan zullen we onze tocht vervolledigen naar Fairbanks Alaska (nog eens 1000Km rijden). De start van de Yukon Quest 2010.
Ik lig hier voor het moment op mijn kampbedje wat uit te rusten. Deze ochtend heb ik de honden voor de eerste maal gelopen sinds het vertrek. Een kleine, maar technisch vrij moeilijke trip om  de spiertjes los te werken. Later drijven we het nog even weer op naar 6-8 uur runs om dan terug af te bouwen naar kleinere trips om de honden in form te houden. We houden je op de hoogte en kijken uit naar de start van de Yukon Quest 2010 International Sled Dog Race.
Groetjes,

Bart en Marc

 

vrijdag 1 januari
Beste Wensen!
bericht van Marc en Bart
Marc/
Gelukkig nieuwjaar! Ik hoorde dat bij jullie meer sneeuw lag dan bij ons?!
We zijn net terug uit BC en binnen 14 dagen vertrekken we naar de Yukon.
We hebben vanalles meegemaakt, veel gezien, veel geleerd. Heel wat km op de slee gestaan. Veel kunnen genieten van het landschap en wildlife (moose, coyote, geiten, herten).

Hebben gelogeerd in een cabin in de bergen... kortom teveel om op te noemen!
Groetjes Marc

Bart/
Marc en ik zijn dus noodgedwongen naar hogere
oorden moeten vertrekken door gebrek aan sneeuw hier in Christopher Lake.
Nog nooit heeft de sneeuw zo lang op zich laten wachten.
We verbleven bij een vriend musher die vorig jaar de Yukon Quest ondernomen heeft. Het was een klein dorpje genaamd Fort St James in Britisch Columbia.

Ook hier was minder sneeuw. Normaal gezien valt hier enkele meters sneeuw en dit maal lag er maar een dikke halve meter sneeuw.
Voor ons meer dan goed genoeg en klagen over die halve meter zul je ons zeker niet horen doen. De Training verliep goed. Ik heb nu al een eerste goed overzicht welke honden ik ga meenemen naar de Quest. Hopelijk blijven ze ook fit daar de condities niet optimaal zijn en kwetsures beginnen op te duiken.
Marc heeft ook zijn eerste slee ervaring mogen meemaken met 8 honden. Jammer genoeg wildden de leiders niet echt meewerken en was ik genoodzaakt hem een van die van mij te geven. Het was een rit van ongeveer 50 Km. Dan hebben we de honden geparkeerd voor de nacht en zijn we blijven slapen in de hut van Terry Houghton. Een locale trapper hier niet ver van Fort St James. Marc ondervond aan den lijve hoe het is om in een simpel hutje te leven. 2 Bedden, een voor Terry en een voor Jerry, Marc mocht op de keukenvloer slapen en ik sliep onder de keukentafel.
Nou ja, gewoon slapen waar er plaats was en hopen dat er niemand in de nacht op jou stapt.
Temperaturen daalden toen naar -37C. Dit noem ik al een beetje fris. Maar zeker niet koud. In de Quest zal ik normaal gezien over terrein lopen waar we zo goed als zeker -50C tot zelofs -60C of kouder zullen te verwerken krijgen. Gelukkig is de vochtigheidsgraad hier veel lager waardoor dit “warmer” aanvoelt.
Die ochtend spanden we dan weer het team in, ik 12 honden, Marc 8 en vertrokken we voor 80Km. Al bij al een leuke rit die ons tot net over de 1200meter hoogte bracht. Net iets meer dan wat ik in de Quest zal te verwerken krijgen.
Dinsdag en woensdag zijn we dan voor het betere klimwerk vertrokken. 2 maal 80Km met 4 keer een berg beklimming van 1150 meter en rust tussen de 2 training runs in. Honden moesten dus goed hard werken. Marc mocht hier aan de lijve ondervinden wat het is om een slee te besturen en we mogen Marc nu al een ‘echte musher’ noemen. Je bent geen echte musher tot je je team verloren hebt. Marc besloot van de slee los te laten daar hij richting ramkoers stoof richting een boom en dus het voor bekenen hield. Ik liep net verderop en kon zowel mijn team als zijn team stoppen. Het deed wel even raar voor mij om 2 slees te bedienen en 4 sneeuwhaken proberen de grond in te boren voor een full pit stop. Even later kwam Marc dan aangelopen en feliciteerde ik hem met het feit hij nu een echte musher is.
Ik moet eerlijk toegeven, voor een beginneling met bijna geen slee ervaring was dit echt een technisch moeilijk parkoers. Dus deed Marc het zeker niet slecht.
Daarna waren we dan weer uitgeweest met de honden. Wat een 50 a 60 km run moest worden draaide uit op een iets meer dan 70 km run. Langer dan verwacht dus. Ik nam mijn 4 strijders mee en 6 liet ik thuis om wat even te bekomen.
Marc bleef dan achter om een oogje in het zeil te houden over onze truck en trailer.
Al bij al zet ik nu echt wel de kilometers op de honden met in totaal meer dan 2000Km gemiddeld. Hoedanook, de Yukon Quest musher lijst blijft groeien en de teller staat nu
op 27 met een heus pak ferme namen op de lijst.
Moeilijke competitie maar zeker de moeite waard.
We doen ons best en hopelijk laat ik snel weer iets van mij horen met nog meer goed nieuws.
Groetjes,

Bart

Christopher Lake 21 December
Waar blijft de sneeuw?

bericht van Stefaan vanuit het thuisfront in Christopher Lake:
Hallo Bert,
Ik weet niet of je al veel hebt gehoord van de mannen maar hier een kort updatje over hoe alles er hier aan toe gaat.
De mannen zijn nu al een 2 weken weg en de plannen zijn aangepast. Wegens nog geen voldoende sneeuw condities hier blijven Marc en Bart tot begin Januari in BC. In mijn 10jaar dat ik hier nu ben heb ik nog nooit zo een winter meegemaakt. Er ligt zelfs meer sneeuw in Belgie?! Dat maakt de planning en zeker de trainingen er niet gemakkelijker op. De druk word alsmaar groter en het gebrek aan sneeuw strooit serieus roet in vuur.
Volgens de berichtjes die ik hier ontvang gaat alles goed daar. Bart heeft zijn 16 honden die hij wil meenemen in zijn hoofd en ze doen het uitstekend. De trainingen gaan volgens plan en de spieren om te klimmen worden bijgewerkt bij hond en musher. Verschillende kampeertrips zijn al met succes afgerond en het team word nu hechter.
Volgens de Canadeese mushing wet is Marc nu een volwaardige musher geworden. Met andere woorden, hij heeft zijn team verloren. Gelukkig was Bart voor hem zodoende dat hij Marc’s team tot stilstand kon brengen. Waarschijnlijk heeft Marc nu al meer kilometers op de slee gestaan dan in zijn heel leven in Belgie.
Dit is de eerste keer dat we een ‘Handler’ hebben en met Marc’s helpende hand komen we altijd korter tot de droom van de Quest! We denken er over om volgend jaar opnieuw helpende hand te zoeken.
Zo vanuit Akela’s Den wensen we jullie allemaal prettige feestdagen toe.
Geniet van het witte tapijt!

Groetjes,
Stefaan

8 December 2009
Training in Fort St. James, British Colombia
kort bericht van Marc
Dag Bert,
Normaal vertrekken we morgen naar BC, naar Fort St.James en daar blijven we waarschijnlijk tot de 23 ste of de 24 ste. We gaan daar voor hoogte stage naar de bergen. Daar kunnen we dan ook met de slee beginnen lopen want hier ligt daar nog te weining sneeuw (3cm) voor. Vorige week heeft het hier nog geregend en met de nachtvorst zijn de trails hier spekglad. We hebben geen last meer van gekwetste honden, ze hebben ook iets meer rust gekregen om blessures ter vermijden.
De hondentrailer hebben we vandaag ook afgekregen, enkel nog alles inladen en we kunnen vertrekken. Ik weet nu ook welke race ik zelf normaal zal lopen :
de Torch River Run sleddograce als alles goed gaat.
De 10 dograce van 200 mijl zal dat dan zijn.
We hebben in BC geen internet dus het zal tot na de 23ste zijn !
Tot hoors,
Marc



26 November 2009
Bericht uit Canada

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog van mij heb laten horen hier vanuit het verre central Canada. Eerlijk gezegd is er nog amper tijd om echt nog iets te doen buiten de honden.
Jammer genoeg wil een ding echt niet meewerken. Het weer is hier abnormaal warm voor de tijd van het jaar. Met dagtemperaturen rond het vriespunt en nachttemperaturen die amper -10C halen is het ver van wat we hier gewoon zijn. Sneeuw is er ook al niet te bespeuren. Heel Canada en ook het noorden en Alaska kreunt onder het tekort aan sneeuw. Het noorden heeft wel geluk dat de temperaturen wel de goede kant uitgaan. Dawson City (checkpunt in the Yukon Quest) heeft nu gemiddelde temperaturen van -20C. Wat eigenlijk voor hen aan de warme kant is.

Hoedanook, er moet getraind worden en doen we nu momenteel training runs van om en bij de 60Km. In totaal hebben ze elk zo'n 1500Km in harnas gelopen dit najaar. Hopelijk kan ik dat nog verdubbelen voor de Quest.

Wel komen de eerste kwetsures bovendrijven. Door de harde soms gladde trail schuiven ze eens uit of door de harde trail zien de spieren meer af. Je kan het vergelijken met een indoor sport zaal. Een die enkel beton als vloer heeft en een die speciaal is uitgevoerd met veerkrahtige ondergrond laminaat. Je spieren en gewrichten zien meer af bij de harde grond als bij de zachte grond. Nu ook honden. Dus we hopen op sneeuw om zo een kussen effect te krijgen op hun benen, spieren en gewrichten. Ook de temperaturen spelen ons parten, we flirten voortdurend met oververhittingsverschijnselen. Op dit moment valt dat nog mee, de honden slaan hun er heel goed door moet ik zeggen op dat vlak. Maar ja, we hadden toch stilletjes gehoopt op een meer ideale trainings situatie en omstandigheden.
Daarom ga ik met Marc vanaf 8 December tot 23 December naar BC om daar in de Rockie Mountains te trainen. Daar hebben ze wel sneeuw en kunnen onze viervoeters wat berg ervaring opdoen. Momenteel wordt dit enkel gesimuleerd met de Quad door hen in lage versnelling te laten trekken.

Ook wordt er stilaan werk gemaakt van de voeding die we mee gaan nemen naar de Quest. Mijn broer Stefaan heeft zich door 25 bevers geworsteld die we gekocht hebben van een locale jager. Die moesten dan nog volledig ontdaan worden van organen en beenderen.

Niet echt iets voor de gevoelige onder ons maar hier is dit dagelijkse kost. Verder staat er ook nog het slachten van 3 Schapen, bijeenzamelen van varkensvet en vlees, koeienvet en vlees en kippenvet en vlees. Ze worden dus echt wel verwend op dat vlak!
Morgen gaan we ons transport trailer halen die we mogen lenen van de vorige eigenaars van onze kennel/bedrijfje Jim & Elaine Tomkins. Het zal een 16 voet lange ingebouwde trailer worden met slaapvoorziening voorin en de honden achterin alsook stockage voor al het gerief.
Ik heb ook nog wat film en fotowerk die jullie kunnen bewonderen, hopelijk genieten jullie een beetje mee van onze avonturen. Filmwerk moet ik nog eerst wat bijwerken daar het formaat te groot is om zo via ons simpel internet systeem door te sturen...

Tot binnenkort,

Bart

26 oktober 2009
Een dag in het leven van een musher...

09.30h ‘s avonds. Het is hier enkele graden onder nul en de maan komt na dagen grijs weer weer tevoorschijn. De waslijst taken zijn weer afgewerkt. Ik merk meer en meer de waarde van een handler. Ik kan nu meer kwaliteit in al mijn taken steken dan voorheen.

De ochtend begon zoals anders, om 7 uur sta ik op, neem ik de laptop en bekijk ik even vlug alle emails, het Nieuwsblad online en het weerbericht hier in Christopher Lake. Dan verlaat ik mijn chaletje om samen met Marc te ontbijten en de dag te plannen.

Ik had een iets drukker schema waardoor ik deze keer Marc alleen met het Quest team heb laten lopen. 18 honden in 1 keer. Ik liet ze vandaag maar 16Km lopen. Zo probeer ik het moraal van het team wat op te peppen want de laatste weken ploeteren in tientalle centimeters modder is een beetje aan het doorwegen nu. Ook hun huisje en hun grond is modderig en niet alleen ik maar ook de atleten kijken uit naar de permanente vorst zodoende alles mooi droog wordt.

Vooralleer ik Marc alleen op pad stuurde met het team begon hij aan de ochtend taken. Dat wil zeggen alle 47 honden eten geven, water geven en poep opkuisen. Ondertussen was ik bezig met andere klusjes zoals de gangline uitbreiden van 16 naar 18 honden, necklines maken uit tukgetrokken tuglines (koord besparen... budget, budget budget!!), remolie toevoegen aan de quad, etc. Daarna even terug vlug binnen om de honden de tijd te geven hun eten te laten zakken, een kopje kofie binnenspelen, paar zakelijke telefoontjes enzovoorts en dan Marc meehelpen het team klaar te maken.

Eens Marc vertrokken was begon ik verder met andere taken. Isolatie folie voor de ramen steken, ramen wassen en chaletje wat opkuisen (ook dat moet gebeuren). Halverwege het opkuisen kwam Marc dan terug en hielp ik mee het team weer weg te zetten. Dan naar binnen om het middageten binnen te spelen.

Niet veel later weer verder het huisje opkuisen om daarna brandhout te gaan zagen en te klieven. Ik wist nog een paar bomen liggen die ik deze zomer had omgezaagd maar nog niet had binnengehaald voor brandhout. Marc zorgde dan voor het avondritueel bij de honden. Dat wil zeggen wederom eten geven, water geven en poep opkuisen.

Normaal help ik Marc mee met al die taken maar vandaag was het gewoon te druk om dit ook nog te doen.

Het is dan 6 uur, tijd voor avond eten met daarna een planning sessie om het race plan voor de Yukon Quest op te stellen, waar te rusten etc. Mappen boven halen, topografishe kaarten, plaatsen waar cabins staan, checkpunten enzovoorts. Dit tot 9 uur. Dan geef ik op voor vandaag en keer ik terug naar mijn huisje om er een lekker warm vuurtje aan te steken....

Het is nu bijna 10 uur ‘s avonds. De dag zit er op. Morgen gaan we 40Km trainen. De camera staat al klaar om deze keer fotos te nemen. Dus het volgend verslagje zeker met fotos!!

Vele groetjes vanuit Saskatchewan Canada

21 oktober 2009
Verslag oktober 2010 'Expedition Yukon Quest 2010'

En we zijn op weg....

Het is nu net na 9 uur in de avond. Mijn warm houtstoofje brandt want het is buiten maar enkele graden boven nul. Voor velen zou dit te koud zijn maar voor ons veel te warm!
Ik probeer door de drukke agenda toch nog even tijd vrij te maken voor de belgen die zijn achtergebleven om ook jullie op de hoogte te houden over onze deelname aan de Quest.

Marc Driessen is ondertussen onze kennel komen versterken en een aanwinst voor ons team is hij zeker en vast! Hij kent al reeds de algemene omgang met sledehoden, harnassen aandoen enzovoorts. Het enige waar hij moet aan wennen is dat de honden hier aan de ketting hangen en dat het er geen 10 of 20, maar bijna 50 viervoeters zijn.

Marc kwam aan wanneer er hier zo’n 10-15 cm sneeuw lag, nu is het hier weer boven nul en ploeteren we letterlijk door de modder heen en hopen we op permanente vorst om ons uit deze smurrie te verlossen.
19 honden zijn er geselecteerd uit onze kennel om aan de Yukon Quest deel te nemen. Enkel de 14 beste zullen aan de start verschijnen. In schril contrast staat bijvoorbeeld een Martin Buser die er 60 traint om zijn Iditarod team te vervoegen van 16 huskies. Meer keuze en dus meer kans om dat ene perfecte team te creeren.
Maar we zijn goed op weg. We zijn nu al meer dan 550Km ver in ons training programma en lopen nu afstanden van 30 Km. De honden staan al klaar om dit op te drijven naar 40Km. In December zullen ze dan zo dagelijks 100Km training runs afwerken of meer met kampeer trips. De wijze raad, train zoals je aan een wedstrijd deel neemt en neem deel aan een wedstrijd zoals je traint. We hopen dus tegen de Quest zo’n 4000Km aan training achter de rug te hebben.
0m deze afstanden te kunnen halen hopen we nu op koud weer zodoende al het water bevriest want vele trainingswegen liggen er dit jaar weer nat bij en op vele plekken kunnen we gewoon niet eens door omdat het er te diep en te modderig is.
We steken nu zelfs een weg over waar water over loopt waar onze honden als konijnen door moeten zwemmen/springen. Wat vorig jaar enkel tot de enkels kwam staat nu tot voorbij kniehoogte. Oorzaak is een bever familie die hun dam hebben opgebouwd. In Belgie misschien een beschermt fenomeen, hier echter een echte plaag.
Ook mag Marc zijn eerste uurtjes als Canadian Musher neerschrijven. Ik laat Marc nu regelmatig het stuur overnemen zodoende hij de honden en de trails beter leert kennen. Vaak hoor ik nog wel eens “is het hier naar rechts?” aarzelend, maar moet toegeven, na slechts anderhalve week hier te zijn, toch al veel bijgeleerd!
Voor de rest geniet Marc hier van al het groot wild dat hier vrolijk rondhuppeld zoals een grote hertenbok die op een meter voor het team tot stilstand kwam en rechtsomkeer maakte. Of de zilvervos die we zagen in het veld onlangs. Hij vond het blijkbaar niet de moeite om weg te rennen en bleef netjes staan. Jammer dat we geen camera bij ons hadden.

Voor de Yukon Quest zelf zijn we nog steeds in volle voorbereiding. De organisatie begint nu stilaan meer informatie en details vrij te geven die ik nu onder de loop neem alvorens een definitief raceplan samen te stellen. Ook zijn onze gesponsorde speciale slaapzakken aangekomen die tot -34C kunnen. Nu, het kan in de Quest wel even kouder worden (tot -60C) maar je kruipt dan ook met je kleren in je slaapzak. Dus alles even opgeteld kunnen we dat weertje best wel aan.

Nu is het al reeds een half uurtje later, snel mijn bed in voor een volgende dag werk en zeker zijn dat ik genoeg slaap heb alvorens Marc op mij staat te wachten voor het ontbijt. Ja ja, Marc doet het hier goed, hij houdt zijn musher in het gareel! En maar goed ook, want we doen er hier alles aan om de eindmeet te halen... Finish the Yukon Quest International Sled Dog Race!
Groetjes
Bart

Bart De Marie
Akela's Den Sled Dog Supplies & Racing Kennel - Technical Support
www.sleddogsupplies.ca

8 september 2009
Akela's Den Officieel lngeschreven en gekwalificeerd voor Yukon Quest
Met nummer 16 zal Bart de Marie op zaterdag 6 feb 2010 de eerste Belg ooit zijn die in Fairbanks Alaska verschijnt aan de start van de Yukon Quest!
Marc gaat komende winter Akela's Den een handje helpen en is tevens handler tijdens de Yukon Quest.
Via mushing.be kan je hier later nog meer over lezen !

Bert

11/03/2009
Yukon Quest 200 mile Qualfier is binnen!
door dart De Marie

Fort St. James, British Columbia, Canada; De Caledonia Classics.

Mijn laatste kwalificatie wedstrijd. Een 200 mile race (320 Km).
Een 160 Km loop die twee maal moest gelopen worden; 90Km aan bergen en 80Km over een groot meer.
Het weer leek uitstekend. Dag temperaturen rond -5°C en nacht temperaturen om en bij de -10°C/-15°C. Wat wel voor de verrassing had gezorgd was hevige sneeuwval en hevinge rukwinden, die van deze ‘eenvoudinge’ kwalificatie wedstrijd plots een uitdaging werd vergelijkbaar met de Yukon Quest.

Vrijdag, 6 Maart 2009 om 8 uur in de ochtend was het zover. 10 teams stonden klaar om deze 320Km lange race af te werken. Het was een massa start op het grote meer bij Fort St. James. Alles verliep vlotjes en kon me vrij goed plaatsen en niet veel later liep ik in een comfortabele 4de plaats, mijn broer volgde me dan met het tweede team in 5de positie. Het was ongeveer 16Km tot we grond onder onze voeten mochten voelen in plaats van ijs. Meteen een stevige klim om van 650meter hoogte naar 1300 meter hoogte te gaan in slechts enkele Km. Een voor een kregen de teams voor mij last met de stevige klimmen en niet veel later schoof ik zodoende op tot de 3de plaats. Pas in de tweede grote klim kon ik ook nummer twee inhalen en me zo nestelen in de tweede positie. Na 90Km van klimmen en dalen begon het platte werk van ongeveer 80Km. Een groot meer dat ons terug zou brengen tot ‘Camp Morice’, 100 mile checkpoint van de race. Ik zag niemand voor mij noch achter mij. Het stelde me gerust dat ik niemand achter me zag, maar toch was er iets in mij bezorgd dat ik de koploper niet voor me zag. Want in daglicht kon ik al snel tientallen Km voor me uitzien. Het probleem is dan dat personen zo klein worden in die afstanden dat ze nog met moeite zienbaar zijn.

Ik besloot ook een 160Km run in een trek te doen met slechts om het uur een stop en om de twee uur daarbij een snack voor de honden. Afstanden die in een Yukon Quest of Iditarod dagelijkse kost zijn. 
Hoedanook, 8 uur en 57 minuten later kwam ik aan in Camp Morice. Daar lag me een 6 uur verplichte rust te wachten.  Moe maar tevreden zag ik dat ik slechts 14 minuten achter liep op de eerste.  Zijn team is sneller daar hij vooral aan stage racing doet. Maar wat vaak ook blijkt is dat zulke ‘snelle’ teams hun vaak opbranden in de langere runs. Het had dus geen zin me druk te maken en kalm te blijven. De mentale zet kwam nu aan de beurd en het moment om wat zand in ieders ogen te strooien. Ik vertelde dat ik naar alle waarschijnlijkheid 8 uur ipv de verplichte  6 uur ging rusten en dat mijn honden moe waren, dat ze de rust konden gebruiken. 
Maar in mijn achterhoofd wist ik wat ze aankonden. Ik liep in de Canadian Challenge 190Km runs met korte rustpauzes van enkele uren alvorens een grotere 6 tot 8 uren rust in te lassen. Met andere woorden, mijn honden hadden niet veel rust nodig. Zodoende stonden ze na 4 uur al weer op hun poten, afvragend waar hun musher bleef. Toen ik aankwam kreeg ik van hen een blik zo van ‘hey, we zijn er klaar voor, ik hoop jij ook!’ 

Na 3 uur rusten was ik ook bij mijn leiders gaan liggen om wat te slapen. De indruk geven dat ik niet echt van plan was competitief een plaatsje op te schuiven. Hoedanook, na 6 uur begon de musher die eerst in Camp Morice aankwam zich klaar te maken. Met slechts 14 minuten tussen mij en hem maakte hij zijn eerste fout door inefficient om te gaan, hij verspilde een paar extra uur en zodoende verkleinde het get tussen mij en hem met slechts enkele minuten. Ik vertrok vrij kort na mijn 6 uur rust met een team dat zeer gedreven en gemotiveerd was. Eens op het meer begon het weer echter om te slaan, plots begon het hard te waaien en te sneeuwen, niet veel later was de trail ingeblazen en zag ik nog met moeite mijn leiders… een ‘whiteout!’ 

Maar gelukkig konden mijn leiders het goeie spoor volgen tot in de bossen. Daar was er minder wind, doch zeer guur met al de sneeuw die toen viel. Er was ook enkele minuten voor ons een sneeuwscooter vertrokken om de trail weer wat zichtbaar te maken, wat ook een beetje hielp.

Niet veel later kwam ik de eerste musher tegen. Mijn indruk in Camp Morice bleek de juiste te zijn. Hij had zijn team te hard laten lopen in de eerste 160Km en met slechts 6 uur rust na een 9uur run liepen de batterijen van dat team stilaan leeg. Ik nam de koppositie in die ik later niet meer zou vrijgeven!

Eens de bergpassen over en de laatste 80Km aan ‘lake travel’ begon er toch even wat paniek te ontstaan. De trail was weg, de reflectieve markeringen waren amper zichtbaar en er was zo’n 15Cm driftsneeuw. Bovenal was het donker en waaide het hard. Ik moest iets aan mijn teamstelling doen. Ik verandere mijn leiders naar een leider die zeer sterk is in het enkel leiden (mijn single lead leader van de Canadian Challenge). Hard werkend zwoegde we ons door de storm naar de finishlijn. Echter daar liep het mis. Ik verloor de trail en week af. Echter, de regel zegt wie afwijkt, moet terug keren waar hij afgeweken is of krijgt een tijdspenaltie. Ik wist niet waar ik de trail had verlaten maar wist wel waar ik heen moest gaan. Dus ik nam dan een tijdspenaltie aan en kwam over de finish na ongeveer 24 uur en 30 minuten race tijd. Een stevige run voor 320Km!!
Tot mijn grote verrassing had mijn broer zich opgewerkt naar een tweede plaats en zodoende keerde Akela’s Den naar huis met wederom de twee hoogste plaatsen van de race. 

Het is bij mijn weten nooit gezien dat een team die zich kwalificeerd beide kwalificatie wedstrijden dan ook wint! Wederom een Belgisch succes in het Canadeesche noorden!
Tot de volgende,

Bart De Marie

 

23/02/2009
Winner of the 12th Canadian Challenge is Bart de Marie!

Zaterdag 21 feb:
Team #6, Bart de Marie en 9 fantastische honden kwamen in La Ronge om 5u.35 als eerste over de finish.
Zowel Bart als de honden kwamen fit over de eindstreep. De honden stonden mooi te wachten leken niet vermoeid en waren zelfs in staat om nog verder te gaan, en dat na 500 km gelopen te hebben. Dat zegt veel over de manier waarop de honden verzorgd werden tijdens de race.




Ook Tanja kwam als eerste over de finish in de 8 honden klasse (320 km) !!
*Akela’s Den Racing Kennel schrijft geschiedenis in 12 jarig bestaan Canadian Challenge*

door dart De Marie

Onze eerste kwalificatie wedstrijd, de Canadian Challenge 2009, was een enorm succes. Ik liep de 12 honden 520Km (300 mile qualifier) terwijl mijn schoonzus, Tanja Tabel, het minder ervaren team liep in de 8 honden 320Km.

Na een zenuwslopende week om alles klaar te maken en de honden fit te houden, was het eindelijk zo ver. Op 16 Januari 2009 zijn we richting Prince Albert vertrokken om ons te registreren voor de 2009 Canadian Challenge. De dag nadien in de ochtend, hadden we onze 
vet check. Alle honden werden zorgvuldig nagezien door gespecialiseerde dierenartsen (waaronder de hoofd vet, die reeds Yukon Quest en Iditarod vet jaren achter de rug heeft). Alles bleek tip top in orde te zijn en zodoende, waren we klaar om er tegen aan te gaan.

Op 18 Februari 2009 was het dan zo ver. Om 10 uur in de ochtend kwamen alle mushers samen op Central Avenue Prince Albert voor de grote start van deze race. Alhoewel er maar 6 teams geregistreerd waren in de 12 honden race en 8 teams in de 8 honden race, was de 
competitie zeer sterk. 3 van de 6 12 honden teams hadden al reeds 1 of meerdere Iditarods achter de rug. Locale musher Gerry Walker had reeds deze race in het verleden gewonnen.

Voor mij was het wachten tot 12:08 om te vertrekken. Ik koos ook voor rugnummer 6. Het nummer waarmee mijn broer vorig jaar won. Maar een vlotte start nam de zenuwen meteen weg. De honden hadden er zin in bij temperaturen om en bij de -20°C. Perfect weer dus om te mushen. Het duurde niet lang voor ik de teams voor mij begon in te halen. Vrij snel liep ik in op Laura Daugerau en Rick Larson… daarna Sid Robinson. Gerry Walker met rugnummer 2 wist ik dat ik niet zou inhalen voor het eerste checkpoint. Hij heeft een snel team die in de 
eerste runs gewoon te snel is voor mij. Doch liep ik een verbluffende 2^de tijd met een snelheid over 11mph (zo’n 18km/h over een afstand van meer dan 80 Km). Aangekomen in Anglin Lake Checkpoint rustte ik mijn team ongeveer 4,5 uur om dan mijn eerste push naar de leiding te ondernemen. Een non stop nacht run van 110Km!! Na 30Km kwam ik aan in Elk Ridge checkpoint, daar tekenede ik meteen in en uit na ik de honden een kleine snack gegeven heb om dan weer verder door te gaan naar Weyakwin, 80 Km verder. Maar in die run had ik problemen met mijn hoofdlamp. De batterijen die ik had ingestoken waren per abuus oude batterijen en het duurde niet veel langer of ik liep in het donker. Enkel een klein backup LED koplampje zorgde er voor dat ik de 6 van de 12 honden voor mij nog zag. 
Alhoewel er geen wolken waren, was het pikdonker daar er geen maanlicht was. Het was een grote uitdaging om zo nog 80 Km verder te lopen maar uiteindelijk kwamen we toch aan. De honden waren moe en hadden honger. Ik had een mooie kloof geslaan maar voelde dat de honden een goede rust nodig hadden alvorens verder te gaan… en eerlijk gezegd, ook ik was toe aan wat rust, al was het maar voor 2 uurtjes.

6,5 uur later ben ik dan vertrokken uit Weyakwin. Er lag voor mij 128Km aan wildernistrail met 30 Km verderop een wildernis checkpunt. Ik ben er enkel even gestopt voor stro op te pikken en enkele honden hadden medische aandacht nodig (uiteindelijk bleek alles ok te zijn met hen). Ergens halverwege heb ik me dan aan de kant gezet (60Km van Weyakwin), en de honden laten rusten op stro en hen een lichte maaltijd gegeven. Na een uurtje zaten al mijn taken er op en ben ik bij mijn honden gaan liggen om er enkele uurtjes te rusten. 2 uur nadat ik me aan de kant had gezet kwam Rick Larson mij voorbij gereden, half slapend hief ik mijn hoofd op om te zien wat er gebeurde. Zijn team reed ons gewoon vrolijk voorbij en een welgemeende vriendelijke groet kwam uit de mond van Iditarod finisher Rick Larson. Ik heb me terug neergelegd en viel terug in slaap. Het was té vroeg om nu al alle registers open te trekken en hem te gaan najagen. 

Een uurtje later ben ik dan onder enkele centimeters sneeuw opgestaan om het team klaar te maken. 3 uur rust bleek voldoende te zijn. Ik deed hen al booties aan en vertrok. Het was niet makkelijk om de juiste combinatie leiders te vinden, maar na 15 minuten van proberen vond ik de goede combinatie Kansas/Quincy.

Een uurtje later kwam ik Rick voorbij gestoven. Ook hij was aan het kamperen op de trail… daardoor kwam ik weer in eerste positie te staan. Een positie die ik nooit meer zou opgeven.

De laatste 30 tal Km van de 128Km was op grote meren. En als ik zeg grote meren, dat zijn dan meren waar je de overkant niet van ziet, meren ter grote van belgische provincies, wie weet zelfs groter dan ons Belgisch landje .

Nog steeds alle 12 honden in harnas (als enige van de 12 honden teams), kwamen we aan in La Ronge. Wederom waren de honden moe maar zeker niet uitgeteld. Een goede nachtrust van zo’n 8 uur stond er op het programma.

320Km was al reeds achter de rug, maar nog 200Km te gaan! 200Km van grote meren en kleine eilandjes. We vertrokken bij zonsopgang. Zodoende kon ik beter de trail zien en niet verloren lopen. Een beslissing die later de juiste bleek te zijn. Ik vertrok La Ronge met 
11 honden. Ik liet Quigly achter met een zere schouder. Niets ernstig maar ik wou hem sparen voor de volgende kwalificatie race naar BC. Op het programma wederom een 80Km non stop run en als alles goed zou gaan een 110Km non stop run.

Maar een aangekomen in Grandmothers Bay Checkpoint (80 Km van La Ronge) had ik twee honden die moe begonnen te worden en besliste ik om ze daar voor 2 uurtjes te rusten alvorens door te gaan. Zodoende kon ik ook evalueren wat de anderen deden. Ik vernam ook daar dat enkele mushers in La Ronge hun rust hadden ingekort om achter mij aan te komen. Enkel 40 minuten achter mij. Maar in Sucker River Checkpoint (een checkpoint waar ik niet gestopt ben maar gewoon in en uit) had ik al reeds bijna een half uur alweer gewonnen op hen. Daardoor had ik mijn leiderspositie alweer verstevigd met enkele uren. Na 2 uur hoorde ik dat er teams onderweg waren dus besloot ik om de laatste 30Km aan te vangen van de 110Km. Omdaar mijn verplichte 5 uur rust aan te vangen in Stanley Mission.

Toen ik Grandmothers Bay checkpoint verliet wou Kansas niet meer leiden en wou Oslo niet meer lopen. Met het dilema dat mushers me misschien weer op de hielen zaten en dat ze zouden te weten komen dat ik problemen had, besloot ik om Quincy single lead te lopen en 
Oslo in de slee te steken en niet meer te lopen. Een klein psygologisch zetje om de anderen te demotiveren, want ik liep om dat moment nog altijd 11 honden. Een zet dat weer zijn vruchten had afgeworpen. Aangekomen in Stanley Mission, begon ik aan mijn verplichte 5 uur rust (zoals elke musher moest doen). Maar de uren verstreken zonder enig woord van de andere. Met andere woorden, ik had weer uren genomen op de mushers achter mij en kon zo langer rusten dan ik verplicht was. Een rust die alle honden ten goede zou komen om de 
laatste 80Km van de race af te werken.

Na 6,5 uur rust besloot ik om door te gaan, nog steeds 2 uur voorsprong op de eerst volgende. Een voorsprong die ik aan de finish weer zou uitgebouwd hebben tot een 3 tal uren.

De rest van het verhaal weten we allemaal. Ik kwam aan om 5.30 in de ochtend. 9 supperhonden en een brede glimlach. Mijn eerste kwalificatie wedstrijd was meteen een feit en dan ook nog winnen was een prestatie op zich. Quincy, mijn single leader, liep 
voor mij 250Km non stop in lead, de laatste 110Km zelfs single lead. Een prestatie die ik niet van hem verwachtte, maar zo zie je maar hoe sterk sommigen zijn mentaal en fysiek.

We staan klaar om de Caledonia Classic (Fort St James, BC) aan te vatten, de laatste en de kortste van de 2 kwalificatie wedstrijden. Wederom hebben we een plannetje in het achterhoofd om deze te winnen… Maar prioriteit gaat naar het welzijn van onze atleten 
en het finishen van de race voor Yukon Quest 2010!

Tot de volgende,

Bart De Marie

 

 

 

30/01/2009
Handler positie open! Voor het race seizoen 2009-2010 Akela’s Den Racing Kennel

Voor het race seizoen 2009-2010 is Akela’s Den Racing Kennel op zoek naar een handler die hun kan helpen.

Een unieke ervaring verzekerd. Deze persoon heeft de kans om in Canada en de VS te mogen proeven van first class long distance mushing.

Deze persoon zal samen met Bart het Yukon Quest team onder handen nemen. Een poule van 24 Alaskan Huskies zal worden opgedeeld in 2 teams (De handler krijgt de kans een team daarvan telkens te mogen lopen!). Deze worden dan volgens een strikt schema opgetraind voor de Yukon Quest (enkel de beste 14 gaan dan naar de Yukon Quest).

Handler gaat mee op training stages met de honden en Bart en zal als handler aanwezig zijn tijdens de Yukon Quest 2010!

Verblijf is gratis alsook onkosten van en naar races, stages. Een unieke ervaring voor elke avonturier en musher! Het moment om ervaring op te doen en een onvergetelijk moment in je leven te beleven.

Een flexible houding is een must! Het is volledig gebasseerd op vrijwillig werken met en voor Alaskan Huskies. Je bent in de eerste plaats een avonturier met liefde voor honden!

Een sterk fysieke uithouding is zeker geen overbodige luxe.

Taken die je samen met Bart doet:
* Dagelijks onderhoud van de kennel
* medische verzorging voor de honden
* Trainen van een 12 honden team
* Snacks & voeding klaarmaken voor races en training
* Kampeer trips met het team
* Mee op training stages over heel Canada en de VS
* Mee naar de Yukon Quest 2009

Periode:
Begin Oktober 2009 tot eind Februari 2010 (5 maanden). Datum ter discusie met de kandidaat en onder voorbehoud.

Bart zal in België aanwezig zijn in Mei 2009 om eventuele kandidaten te ontmoeten en te interviewen.

Aanmelden kan door een mailtje te sturen met motivatie naar
  technicalsupport@sleddogsupplies.ca

Wees er vlug bij, inschrijven kan tot en met 1 Mei 2009!!!

Groetjes,

Akela’s Den Racing Team

 

 

30/01/2009
januari 2009 (Expeditie Yukon Quest 2010 -4-)
door dart De Marie

26/12/2008
De laatste rechte lijn…

door dart De Marie
We zitten in de laatste rechte lijn naar onze eerste kwalificatiewedstrijd.
We zijn nu eind December en alvorens hier het té druk wordt stuur ik nog eens eens een update over hoe het hier gaat.

Wel, December was een verschrikkelijk koude maand voor ons.
In de ochtend doken de temperaturen dagelijks soms ver onder de -30°C en met de wind voelde het aan tot soms bijna -40°C! Dag temperaturen klommen niet verder op tot enkele graden kouder dan -20°C. 
Nu, we hebben wel sneeuw maar door dit koude weer is de sneeuwval wat uitgebleven. Met als gevolg een 3 weken achterstand op schema en dus is het dezer dagen extra hard trainen om terug op schema te geraken.

Het is een enorme uitdaging om 16 honden 4 a 5 dagen in de week voor momenteel telkens 45 miles (72Km) over een terrein te gidsen waar stoppen zo goed als onmogelijk is daar de sneeuw haken nog niet diep genoeg in de sneeuw kunnen binnendringen.
Het enige wat we kunnen doen is de sneeuw haak achter een boom te plaatsen om een full stop te garanderen. 

Maar op deze manier test je ook uit wie je beste leiders zijn en oefen je op zware condities waar controle slechts een illusie is. Dat zeg ik ook vaak tegen mensen die grote teams willen lopen… controle is een illusie, het besef daarvan maakt van jou een betere musher! Want wat allemaal goed blijkt te gaan op het ene moment, kan in een ommezwaai uitdraaien tot een grote ramp.

Trainen loopt dus gewoon door. Zelfs mijn kerstdag moest er aan geloven en ben ik met mijn team gaan trainen voor een 46 mile run. Alles ging mis.
Wat zo goed ging in de vorige training, zo slecht ging het in deze.Maar dit is nu eenmaal de sport. Leiders die afslagen mistte, slee die brak, honden die de sneeuw haak tijdens een stop uit de sneeuw trokken en ik nog net de handlebar kon vastgrijpen en een heel eind werd voortgetrokken… het enige wat dan in je hoofd spookt zijn de wijze woorden van old timers<… ‘hold on, hold on and hold on!!’

Vrije momenten zijn er niet meer, het is nu opstaan alles klaarmaken voor de race (honden eten, booties, jasjes, mijn eten, slee maken etc), training, dagelijkse kennel taken 
(eten geven, en poep opkuisen) enz. Maar het zal achteraf zijn vruchten afwerpen, daar ben ik zeker van!

Ik hou jullie op de hoogte en jullie horen mij weder als ik terugkeer vanuit Seeley Lake!

Groetjes Bart

 

8/12/2008
Eerste qualfier Seeley Lake 300 Montana USA
door dart De Marie
Hoi Bert,
Alles verloopt hier min of meer naar wens. Enkel is de sneeuwval erg laat en daardoor trainen we nog steeds onze teams met een quad. De temperaturen zijn wel naar behoren de laatste dagen, om en bij de -15°C zorgt er voor dat alles netjes dicht aan het vriezen is en daar er weinig sneeuw ligt (15cm niet gepakt), kan het water dichtvriezen.
Vorig jaar hadden we het probleem dat er 30cm viel alvorens alles degelijk dichtvroos, daardoor was het te gevaarlijk voor een lange tijd om over meren en rivieren te gaan.

Ik loop sinds kort 28 mile (45km) runs 4 dagen per week en een totaal van 750 miles (1200Km) training dit seizoen op het main team. Ik hoop er nog een pak bij te krijgen. 
Met het druk race seizoen dit jaar zal het moeilijk worden om, in combinatie met uitblijvende grote sneeuwval, op veel lange afstanden te trainen (80-100 mile runs per keer). Maar dat is zeker opgenomen in het schema van 2009-2010!

8 Januari 2009 is mijn eerste qualfier Seeley Lake 300 Montana gevolgd door een voorbereidings race op de Canadian Challenge, de La Ronge Neckbone Saskatchewan Canada die de noordelijke trails van de challenge aandoet en daardoor een perfecte voorbereiding is daarop (+/- 100 miles over 2 dagen 50/50).
Deze loopt in het weekend van 24 & 25 Januari 2009.

Dan is er natuurlijk de Canadian Challenge 340 2009 qualifier Saskatchewan Canada. Hopelijk kunnen we hier wat prijzengeld halen zodoende we de voorbereidingskosten kunnen bekostigen. 
Duimen dus… en dan eindigen we ons race seizoen half maart met Caledonia Classic 200 mile qualifier in BC Canada. 

3 qualificatie wedstrijden en een voorbereidings wedstrijd. Totaal +/- 950 miles wedstrijd dit seizoen. De afstand die we zullen lopen in de Yukon Quest in 2010. Met variatie warm/koud weer, gebergtes en vlaktes, moet dit ook min of meer de condities simuleren van de Yukon Quest. Dit in combinatie met in totaal 2000 tot 2500 training miles dit seizoen moet hen goed voorbereiden op het komende seizoen (dus ongeveer 4800 tot 5500Km in totaal aan training en racing dit seizoen).
Voorlopig train ik nu 17 honden in het main team. Over de jaren hebben we geinvesteerd in verschillende bloedlijnen van onder meer Doug Swingley, Martin Buser, Hans Gatt, Warren Palfrey, Mitch Seevey, Jim Tomkins.
Sommigen die al reeds een Iditarod or Yukon Quest achter de rug hebben en uitgelopen hebben. Mijn schoonzus Tanja, loopt het jongere team met enkele yearlings en honden die we later hebben aangekocht en die te ver achter zaten op training (Seevey dogs).
Ook zij traint er 17 en loopt de La Ronge Neckbone en de Canadian Challenge 2009 8-dog (200 mile) 
En dan niet te vergeten de nieuwe generatie. 17 pups geboren lente/zomer 2008.
De toekomst van onze kennel, combinaties van de grote namen om zo de perfecte combinatie na te streven kwa eetgewoontes, snelheid, uithouding, karakter, lichaamsbouw, kwetsuur gevoeligheid etc. Dit is onze tweede keer dat we experimenteerde voor het verdere geslacht en ik moet zeggen, het ziet er zeer belovend uit!!
Ik denk dat ons programma dit jaar op dat vlak zeker geslaagd is.

En dan natuurlijk voor de Yukon Quest zelf de nodige fondsen zoeken he. Het is een kostelijk grapje aan brandstof, verblijf, voeding, materiaal etc die ons toch om en bij de 30.000 Euro zal kosten alles inbegrepen. Momenteel hebben we een sponsorship vast gekregen bij Kokanee Columbia Brewery (heb ik vastgekregen via Inbev). En een fundraiser 
die ook enkele duizende euro’s opleverde. Maar we zijn natuurlijk op zoek naar nog meer sponsors. Dus als er van Belgische kant bedrijven of zo zijn die willen meehelpen, laat het me weten of als je contact gegevens hebt.
Hulp is altijd zeker en vast welkom.
Groetjes,
Bart

1/11/2008
Expeditie Yukon Quest

Een tijdje geleden kregen we een mailtje uit Canada,  meerbepaald van Bart  De Marie.
Bart De Marie, 25 jaar en Belg vertoeft momenteel ergens in de bossen ten noorden van  Christopher Lake, in  Saskatchewan.
Samen met zijn broer,  Stefaan De Marie,  diens vrouw, Tanja Tabel, en hun 2  dochters, Yanna en Brinn, baten ze een Supplies & Racing Kennel uit genaamd Akela’s Den Sled Dog  Supplies & Racing Kennel. In hun  ‘achtertuin’ vertoeven momenteel een 30 tal vierpotige atleten beter bekent  als Alaskan Huskies.
 
Na Sam en Dries in de Iditarod zijn ze van plan om in 2010 als eerste Belgen deel te nemen aan de moeilijkste sledehonden race ter wereld.
namelijk de “The Yukon Quest International Sled Dog Race”.
Wederom een hoogtepunt voor ons klein land.

Deze keer is het niet met iemand anders zijn honden maar met de honden die ze zelf hebben in hun kennel.  
Met zeer bekende bloedlijnen afkomstig van oa Martin Buser,  Doug Swingley , Hans Gatt , Warren Palfrey  en Jim Tomkins zijn ze een sterk team aan het klaarstomen  dat de uitdaging aan kan.

Deze stap is echter niet over een nacht slapen genomen. Zij zijn reeds vele jaren betrokken in middel – en lange afstand wedstrijden in Noord Amerika.

Het begon allemaal bij Stefaan die  na uitnodiging van Jim Tomkins, een slederit kreeg op nieuwjaarsdag 1999.

Hij was zo onder de indruk dat hij op uitnodiging van Jim, het seizoen daarna voor een jaar terug keerde om hem te helpen bij het racen en trainen van Jim’s kennel.
Stefaan heeft sindsdien geen race seizoen meer gemist. Tijdens een van zijn jaarlijkse races (Canadian Challenge) ontmoette hij zijn toekomstige en nu huidige vrouw, Tanja Tabel, die op haar beurt zo ook betrokken raakte bij het helpen van J&E Tomkins Racing Kennel.
Na al de verhalen van zijn broer aanhoord te hebben ging Bart in februari 2005 naar Canada om zelf met eigen ogen te zien wat het was om middel en lange afstanden te lopen.  Ook Bart was meteen gebeten en in het race jaar 2005-2006 is hij dan voor een  half jaar naar Canada vertrokken om zelf een 6 honden team te trainen en te racen in de Canadian Challenge 6 Dog Race 150 miles.
Een race die zijn toekomst voor altijd zou veranderen, want hij won dat jaar de race als rookie,  en bovendien als eerste Europeaan ooit.
Een prestatie die Stefaan zou nadoen 2 jaar later in 2008 wanneer hij als eerste Europeaan de Canadian Challenge 12 Dog Race 340 miles won.  
Hun yearling team won bovendien de ‘best kept team award’ .
Stefaan heeft ondertussen reeds 8 keer deel genomen aan deze race,  en zelfs 7 keer top 5 finish gehaald.
Ook in andere races hebben ze goede resultaten geboekt de voorbije jaren en zijn ze dus klaar om de stap naar de grootste races waar te maken.

Hierbij willen ze nu echter ook graag de Belgische mushing wereld betrekken net zoals Sam en Dries dat deels al deden.
Want ook voor Bart en Stefaan is dit een enorme finacieele en logistieke opdracht.
Indien mogelijk willen ze zich ook inzetten om andere belgen de kans te geven dezelfde uitdagingen aan te gaan.

Zo zijn ze op zoek naar trainers/handlers die met hun de uitdaging willen delen en hun om op topniveau  te helpen bij alles wat maar ook in verband staat met deze dicipline en uiteindelijk de yukon Quest.
Ze hopen door de krachten te bundelen in de toekomst zo telkens minstens één Belgisch Team in de Yukon Quest of Iditarod te hebben.  Naar analogie met Team Noorwegen.   Zij hebben op deze manier reeds grote sucessen weten te behalen (oa 2x Iditarod gewonnen ).

Bart is momenteel volop bezig met de voorbereidingen en de qualificatie wedstrijden (200+ mile en 300+ mile race). In de zomer van 2009 plant hij nog een tour door belgie om de media en publiek klaar te stomen voor zijn deelname aan “The Yukon Quest International Sled Dog Race”. 
 
Via mushing.be proberen wij de avonturen van Bart te delen met de achterban in België.

Bart zal op regelmatige basis updates doorsturen van zijn ‘Expeditie Yukon Quest 2010′.